• Red een Galgo-leven, al is het maar 1 Galgo per keer! Help ons mee om de Galgo' s te redden in Spanje.
  • Waarom steunen wij een Spaans asiel?
    Regelmatig krijgen wij de vraag waarom we buitenlandse asielen ondersteunen en die honden adopteren terwijl er genoeg honden in Nederlandse asielen verblijven. GalgoProject weet dat de nood in Nederland of in de ons omringende landen soms ook hoog is. Alleen de omstandigheden in onze asiels en van bv België, Duitsland en Frankrijk zijn van een veel betere staat dan die van bv in Spanje, Portugal, Canarische eilanden, Roemenië etc. Waarom GalgoProject zich inzet voor met name Spaanse honden heeft diverse redenen. De honden die in Spanje in een asiel belanden zijn wat je noemt de gelukshondjes, hoe krom het ook klinkt. Het merendeel word op straat gedumpt, in vuilcontainers gegooid, de kop ingeslagen, opgehangen, levend in brand gestoken in droogstaande waterputten gegooid en zelfs levend begraven. Vooral aan het einde van het jachtseizoen, wat jaarlijks op 1 februari is, worden vele honden het slachtoffer van tradities. Ze worden opgehangen, hangen ze los van de grond, dan waren het honden die hun best gedaan hebben maar nu toch het veld moeten ruimen. Hebben ze niet goed hun best gedaan dan worden ze zo opgehangen dat de tenen net de grond raken ook wel "the pianoplayer" genoemd. De hond zal een langzame verstikkingsdood sterven. Tevens duurt het langer op deze manier en moet hij een voorbeeld zijn voor de nieuwe jonge honden, zodat ze zien en ervan leren wat er gebeurd met hen als ze niet goed hun best doen voor de jager. Ja de jagers houden er vreemde gedachten op na helaas. Een asiel in Nederland is absoluut niet te vergelijken met een asiel in Spanje. In Nederland zitten ze in een paradijs in vergelijking met Spanje.

    Hieronder een aantal voorbeelden van de verschillen:

    • Tientallen honden verblijven samen in een te krappe ruimte of soms zelfs honderden in een omheind veld.

    • Door een tekort aan voedsel en water breken gevechten uit waarbij de honden elkaar ernstig verwonden. Ons asiel word niet gesubsidieerd door de gemeente (wat overigens bij zeer weinig asiels gebeurt in Spanje) dus soms zijn er geen brokken en worden er stukken brood uitgedeeld die de plaatselijke bevolking bewaard voor het asiel.

    • Medische zorg ontbreekt vaak of schiet ernstig tekort door geld gebrek.

    • Met de hygiëne is het veelal droevig gesteld. Alles is buiten, met mooi weer uiteraard prima, maar zodra het een paar dagen achter elkaar regent is het een modderpoel. Rioleringen werken niet of nauwelijks, er is geen bestrating dus alles word modder.

    • De dieren worden niet uitgelaten, er is geen ruimte maar ook niet het aantal vrijwilligers voor op zoveel honden.

    • Zowel ’s zomers als ’s winter verblijven vele dieren in buitenverblijven, continue blootgesteld aan een verzengende zon of aan temperaturen onder het vriespunt. Ze liggen in het zand of op een betonnen vloer zonder mandje of dekens. Dekens is gewoon geen optie omdat ze daar om gaan vechten en binnen de kortste keren is er niets van een kleedje over.

    • Als men hier in Nederland zegt dat een asiel vol zit halen onze Spaanse collega’s de wenkbrauwen hoog fronsend op.
    Daar kent men geen vol want ze laten geen hond op straat verhongeren of van de pijn creperen. Ook al zitten ze tjokvol, als ze 's morgens bij het asiel komen en er staan weer een paar honden aan het hek gebonden of een doos vol puppy’s voor het hek laten ze die uiteraard niet staan. En dan niet te vergeten de honden die midden in de nacht over het hek gegooid worden, ja zelfs dat gebeurd helaas. En ja als je dan maar 200 honden kan huisvesten en er inmiddels al 300 zitten ..... moet je die zielen die je 's morgens vind dan maar weer op straat zetten? Nee ze helpen daar elke hond, dat is pas vol of liever gezegd overvol. Soms gaan honden zelfs met de vrijwilligers mee naar huis, zoals bijvoorbeeld de puppy’s of de honden die rust en extra zorg nodig hebben.

    Onze hulp aan het Spaanse asiel Huellas Puertollano.
    De Spaanse vrijwilligers zijn ontzettend blij met onze hulp. En wij op onze beurt, proberen er in Nederland van alles aan te doen om geld op te halen door middel van donaties, veilingen, bingo, loterijen, verkopen van nieuwe en tweedehands kleding voor een zeer lage prijs. Eigenlijk alles waar je maar iets geld me kan genereren doen wij om zo het asiel te kunnen steunen. Onlangs is er in het asiel een tv reportage gemaakt over het leven van de vrijwilligers en de vele honden daar. De vrijwilligers geven dan ook duidelijk aan dat ze het alleen draaiende kunnen houden met de hulp die wij hier vandaan bieden. Dat het Spaanse volk zich diep moet schamen dat andere landen hen moeten steunen om de honden op te vangen en te verzorgen die de Spanjaarden met hun tradities "weggooien" nadat het jachtseizoen is afgelopen. Door op deze manier op de typische Spaanse trots in te spelen, probeert men een lokale mentaliteitsverandering teweeg te brengen. Op een zeker moment hopen we dat het zover komt dat de Spanjaarden zelf in gaan zien dat je dieren niet op deze manier mag behandelen. Vooral het traditionele martelen wat met de honden en ook met stierenvechten gebeurt, is onvoorstelbaar. 

    Beestachtige trainingen. 
    Veel windhonden worden door Spanjaarden gekocht van de renbaan in Engeland of Ierland maar ook zelf fokken ze enorm veel. Een gruwelijke manier om te beoordelen of honden snel genoeg zijn om ze in te zetten op een commerciële renbaan of in de velden achter de hazen aan tijdens een jacht, is door ze achter een auto te binden en een paar kilometer met hoge snelheid te gaan rijden. Honden die goed zijn houden het tempo bij, die niet geschikt zijn vallen en worden meters en soms kilometers gewoon achter de auto meegesleept als straf of in de hoop dat ze het niet overleven en de jager meteen van ze af is. Deze methode is in een woord barbaars. De honden die meegesleept worden en het dan toch overleven zien er daarna niet meer uit, ze zijn gestript van haar en huid van voor naar achter. Na het jachtseizoen worden honden levend verbrand, de poten gebroken en op straat gezet, ze worden vastgebonden in een bos om een hongerdood te sterven, verdwijnen in containers vaak bewusteloos geslagen in de hoop dat ze geen geluid maken totdat de vuilniswagen komt. Het traditionele ophangen is een waar feest. Met vrienden en familie gaat men gezellig rondom een boom zitten onder genot van drankje en wat eten om te kijken hoe opgehangen honden hun doodsstrijd voeren.

    De cijfers
    Al deze gruwelijkheden zijn helaas geen uitzonderingen. In Ierland en Engeland worden jaarlijks 14.000 Greyhounds gefokt. Een groot deel daarvan wordt naar Spanje getransporteerd. Jaar in jaar uit. Van de lokale Spaanse Greyhound of wel Galgo genaamd, hebben we zelfs geen precieze cijfers van hoeveel er gefokt worden, simpelweg omdat de jagers nieuwsgierige mensen ver op afstand proberen te houden omdat dan ook de barre omstandigheden waaronder ze gehouden worden bij de jager aan het licht komen. Maar door de jaren heen hebben we al een aardig inzicht gekregen in welke mate deze honden moeten lijden. Niemand zou in hun leed willen delen, ook de dieren in de Nederlandse opvang niet.

    Maar we hebben ook positief nieuws
    Ongeveer sinds het jaar 2000 begint heel voorzichtig een verschuiving plaats te vinden. Ook de "goede" Spanjaarden beginnen in te zien wat een lieve en goedaardige honden Greyhounds en Galgo’s zijn. Dus er is een duidelijke opkomst van Spanjaarden die zelf de afgedankte honden adopteren, iets wat niemand ooit voor mogelijk had gehouden. Dit heeft alles te maken met de voorlichting die Spaanse rescue organisaties geven, in het openbaar maar ook op scholen om zo de Spaanse jeugd al te laten zien dat de wijze waarop er met de honden omgegaan word gewoonweg barbaars is. Sinds die tijd zijn er ook steeds meer jagers die hun Galgo’s niet afmaken na het jachtseizoen maar in plaats daarvan ze naar een plaatselijk asiel brengen, soms zelf afgevend met een summiere beschrijving van de hond erbij en soms stiekem aan het hek vastgebonden. In het asiel worden de honden meteen gesteriliseerd of gecastreerd. Daarna vallen ze onder de zorg van de vrijwilligers. Geweldige mensen die buiten hun eigen baan om dagelijks de honden gaan voederen, medische verzorging geven, de hokken schoon maken en de honden even wat aandacht geven.  Mensen die keihard werken op vrijwilligers basis, mensen waar wij een diepe buiging voor maken en zeer veel respect voor hebben. Zonder deze fantastische vrijwilligers zouden een hoop honden in Spanje geen bestaan meer hebben. Zij doen al het werk en wij van GalgoProject kunnen hen alleen maar tot steun zijn door zoveel mogelijk honden in Nederland en omringende landen een gouden mandje te geven en te zorgen dat er zoveel mogelijk financiële middelen naar het asiel toe gaan. Maar niet alleen geld, ook zamelen we manden in, voerbakken, schoonmaakmiddelen, medische middelen, verbandmiddelen, vlooien en teken bestrijders etc.  Alles wat men kan gebruiken in een asiel proberen we te verzamelen en om de paar maanden zorgen we dat al die spullen naar het asiel Huellas Puertollano  in Spanje gebracht worden. 

  • Onze doelen

  • Het uitbreiden van het aantal onderkomens, zodat er meerdere honden geplaatst kunnen worden.

  • Het verbeteren van de bestaande onderkomens.

  • Het realiseren van een ziekenboeg voor zieke of zwakke honden die meer en/of speciale verzorging nodig hebben.

  • Het realiseren van een aparte ruimte voor pups.

  • Het realiseren van een quarantaine ruimte voor nieuw binnengekomen honden.

  • Het realiseren van een grotere speelweide, waar de honden naar hartenlust kunnen spelen.