/
    • Adopteer een Galgo. U krijgt onvoorwaardelijke liefde, elke dag opnieuw.

      Galgo Project is een non-profitorganisatie en die zich belangeloos inzet voor het redden van Galgo's in Spanje.

    • Elk leven telt.

      klik hier

      Adoptie Galgo's

      Adoptie Galgo's

      Elk leven telt.

      klik hier

    • De zittenblijvers

      klik hier

      Scooby's Forgotten Galgo's

      Scooby's Forgotten Galgo's

      De zittenblijvers

      klik hier

    • Doneer nu voor een beter Galgo leven.

      klik hier

      Donatie

      Donatie

      Doneer nu voor een beter Galgo leven.

      klik hier

    •  

      De omstreden wereld van het jachttoerisme in Spanje

       

      MADRID – Veel mensen weten het wellicht niet maar in de wereld van de jagers staat Spanje binnen Europa bekend als een van de beste jacht landen en staat het niet ver weg van landen in Afrika. Het is dus ook niet vreemd dat Spanje een van de aantrekkelijkste landen is wat betreft het jachttoerisme waarbij jaarlijks miljarden euro’s worden omgezet, meer dan 54.000 mensen een baan hebben maar ook dat er miljoenen dieren worden afgeschoten … voor plezier.

       

       

      Terwijl het jagen in Europa en ook Spanje steeds meer bekritiseerd wordt heeft er de afgelopen vier jaar toch een flinke stijging plaatsgevonden in het jachttoerisme in Spanje van meer dan 40%. Spanje blijkt een van de belangrijkste en grootste jacht bestemmingen ter wereld te zijn. Net zoals in Afrika en Groot Brittannië kan er in Spanje dus nog steeds naar hartenlust gejaagd worden waarbij deze vorm van toerisme voor de landelijke gebieden vaak een belangrijke bron van inkomsten is.

      Politiek

      Volgens de Oficina Nacional de la Caza zijn er meer dan 54.000 mensen werkzaam in de jachtsector die dankzij onder andere het jachttoerisme werk hebben. Zoals altijd in gecompliceerde gevallen gooit men met cijfers van arbeiders die uiteraard hun werk zouden verliezen mocht er een verbod komen op het jagen in Spanje, iets wat er overigens voorlopig nog lang niet aan zit te komen. De reden voor het uitblijven van een verbod op de jacht in Spanje is heel simpel: de politici en het Koningshuis doen ook aan jagen dus … dat verbied je niet zomaar.
      Daarnaast meent de sector dat er alleen al in 2018 voor tenminste 5 miljard euro is omgezet in het jachttoerisme. Dus, er zijn duizenden mensen die dankzij de sport van dieren doodschieten een baan hebben en er komt veel geld binnen. Ook meent de Nationale Spaanse Jagersbond dat dankzij het jachttoerisme de landelijke gebieden op veel plaatsen kunnen overleven.
      Daarbij moet ook gezegd worden dat de jacht soms noodzaak is aangezien er bijvoorbeeld steeds meer wilde zwijnen zijn. Maar toeristen komen meestal niet naar Spanje om de verhouding in de natuur te verbeteren maar om tegen betaling dieren dood te schieten als sport.

      Hete adem

      De jagers voelen wel de hete adem in hun nek omdat er in het land steeds meer verzet komt tegen het jagen in het algemeen, de jagers die potentieel gevaarlijk zouden kunnen zijn zoals in 2017 in Lleida waar een jager twee agenten doodschoot en de politiek die het liefst de jacht als iets cultureels wil laten vastleggen om deze vorm van “sport” te beschermen. Uiteraard zijn dat uitzonderingen maar de tegenstanders grijpen alles aan om de jachtwereld zwart te maken.
      Ook komt er steeds meer verzet tegen het jagen met honden zoals de galgo’s en podenco’s die door de jagers vaak (niet altijd) slecht behandeld worden, in de steek worden gelaten of nog erger gewoonweg vermoord. Het zijn daarbij niet alleen de Spanjaarden die klagen maar ook steeds meer de internationale gemeenschap en Europese politici.

      Einde?

      Hoe dan ook, voorlopig zal er nog geen einde aan het jagen komen wat slecht nieuws is voor de miljoenen dieren die jaarlijks vanwege een “sport” of “hobby” en dus niet uit noodzaak vermoord worden maar goed nieuws voor diegene die van de jacht leeft. Het leed is ook nog niet voorbij voor de duizenden honden die of in de steek worden gelaten of vermoord worden door hun baasjes omdat ze “niet goed genoeg” meer zijn.
      Daarnaast kan men de vraag stellen, is het leven van de mensen in gevaar? Vorig jaar werden er twee agenten vermoord door een jager in Lleida en kort daarna werden er twee honden van een argeloze wandelaar doodgeschoten omdat een jager zich verveelde. Nog niet zo lang geleden overleed ook een vierjarig kind tijdens het jagen toen deze per ongeluk geraakt werd door een kogel. Maar dit zijn losstaande feiten.

      Toekomst

      Feit is echter dat Spanje steeds populairder lijkt te worden voor jagers waarbij het toerisme de laatste vier jaar met 40% is toegenomen. Er komen dus jaarlijks duizenden jagers naar Spanje waarbij ook de Spaanse jagers door het hele land reizen om op wild te jagen.
      De politiek in Spanje houdt zich rustig en wil de jagers niet in het harnas jagen waarbij het erop lijkt dat de enige partij die zich verzet tegen de jacht de Partij voor de Dieren is, deze is helaas landelijk gezien niet groot genoeg om veel invloed te kunnen uitoefenen.

      Maar met de opkomst van de extreemrechtse partij VOX die het jagen juist beter wil beschermen (net zoals het stierenvechten) en de Partido Popular en eigenlijk ook de Ciudadanos partij die hand in hand Andalusië regeren, is een einde aan de jacht in Spanje waarschijnlijk nog ver te zoeken.
      Ondertussen zullen ook dit jaar weer meer dan 80 miljoen buitenlandse toeristen naar Spanje gaan komen waarbij er dus ook een paar miljoen jagers zijn die niet voor de zon, strand, cultuur en gastronomie naar Spanje komen maar voor het opjagen en doodschieten van in het wild levende dieren.

    • Het leed van de Spaanse Galgo's

       

      De datum 1 februari nadert weer met grote stappen, een dag die voor vele Spaanse Galgo's of het eind van hun leven zal worden als ze gedumpt op straat aangereden worden of gedumpt in een lege put zonder gevonden te worden.
      Of het is voor velen het begin van een heerlijk leven wanneer ze nog levend gevonden worden of bij een asiel afgegeven worden waarna ze geadopteerd kunnen worden.

      De galgo heeft het zwaar in Spanje. Zo’n 50.000 Spaanse galgo’s (windhonden) worden jaarlijks gedood dan wel in de steek gelaten. Galgo’s worden voornamelijk gebruikt voor de jacht op hazen. Naar schatting zouden 190.000 Spaanse jagers galgo’s inzetten bij de hazenjacht.

      Waarschijnlijk is de galgo de hondensoort die het meest te lijden heeft in Spanje: de hond wordt gedurende een aantal jaar gebruikt voor de jacht en ondergaat hiervoor zware trainingen. Een voorbeeld van zo’n trainingen is dat de hond vastgebonden wordt aan de achterkant van een auto, gedwongen om achter de auto aan te rennen terwijl deze rijdt. Op deze wijze worden ze getest op uithoudingsvermogen en snelheid en worden ze hierop getraind. Het is een hard leven waarin het dier moet presteren. Als de hond niet meer bruikbaar is voor de jacht wordt deze in de steek gelaten of gedood, dat laatste vaak op een meedogenloze wijze.

      Victor Jägermeister, een dierenactivist die al jaren galgo’s redt in de omgeving van Madrid en Castillië-La Mancha, stelt dat het aantal in de steek gelaten galgo’s in Spanje ieder jaar toeneemt, net als het aantal aanklachten voor mishandeling. Verder stelt hij dat de helft van de Spaanse honden die in Spanje worden gestolen galgo’s zijn die vervolgens ingezet worden voor de jacht, hondenrennen of voor het fokken.

      De galgo is louter een instrument voor de jager
      Olga Lama Rodriguez van de organisatie Prado in Badajoz, Extremadura, één van de Spaanse deelstaten waar de jacht met galgo’s het meest intensief is. Olga legt uit hoe de galgo in deze regio wordt gezien:

      “Galgo’s zijn geen gezelschapsdieren in Spanje. Het is een instrument om te jagen. Ze worden getest en, als ze niet bruikbaar zijn, afgedankt. In plattelandsgebieden zal je niemand zien die een galgo of een andere jachthond uitlaat. In tegenstelling tot kleinere honden worden ze niet beschouwd als deel van de familie.
      Galgo’s worden beschouwd als lelijk en mismaakt. Er wordt op ze neergekeken. Meerdere keren werd mij gevraagd hoe het mogelijk was dat ik galgo’s in huis had: zo groot, zo vies, zo onaangenaam. Eigenlijk weten ze niets over de aard van de galgo, en dat is het ergste, ze hebben geen kans gekregen in dit gebied. Vandaag de dag, als je in een stad in Extremadura met een galgo wandelt, reageren mensen verbijsterd, ze vinden het raar. Diverse keren benaderden mannen ons met de vraag of ze onze galgo’s mochten kopen, ruilen of zelfs ermee fokken. Als we uitleggen dat we de galgo’s niet gebruiken voor de jacht of voor hondenrennen kunnen ze ons niet geloven en noemen ze ons gek.”

      De wrede dood van de galgo
      Een jager zei ooit tegen Olga ‘Als de hond niet rent, eet die niet’. Aan het einde van het jachtseizoen worden galgo’s massaal gedood of gedumpt in Spanje. Volgens Olga is de wreedheid tegen galgo’s normaal in Extremadura. Veel jagers vinden dat ‘slechte galgo’s’ nog geen kogel waard zijn. Een galgo wordt als ‘slecht’ beschouwd als deze niet rent, de haas na het doden opeet, niet luistert, oud of ziek is. Meestal gaan meerdere mannen samen jagen en worden er ‘competities’ gehouden met de galgo’s. Als ze een haas zien worden twee galgo’s van verschillende jagers losgelaten. Dan staat de eer van de jager op het spel en zal een galgo die zijn eigenaar ‘belachelijk’ maakt gestraft worden. Met jarenlange ervaring worden galgo’s steeds slimmer, zo kan het bijvoorbeeld voorkomen dat een galgo leert om een sluiproute te nemen om bij zo’n competitie de haas te vangen. De galgo wordt dan vanwege dit ‘valsspelen’ als vals en verraderlijk beschouwd. Vaak worden ze als straf op gruwelijke wijze gedood: ze worden opgehangen aan bomen terwijl ze nog net de grond kunnen raken, wat leidt tot een langzame en wrede dood; ze worden in (droge) waterputten gegooid waar ze een hongerdood sterven; ze worden vastgebonden aan bomen en achtergelaten.

      Niet alle jagers doden hun galgo’s. Sommige worden gewoon ergens gedumpt. Veel galgo’s worden gevonden met enorme wonden in de nek, dit komt doordat de identificatiechip is weggesneden. Daarnaast worden galgo’s door jagers achtergelaten in één van de vele dodingsstations. Wat erna met de hond gebeurt, beschouwen ze niet als hun probleem. Sommige galgo’s worden zelfs aan particuliere asielen afgegeven, maar het is onbekend of dit gebeurt vanwege de groeiende verontwaardiging in Spanje over het lot van de galgo, of om geld te besparen. Honden achterlaten in dodingsstations kost vaak geld.

      Steun vanuit het buitenland
      Steun vanuit het buitenland wordt zeer gewaardeerd en is hard nodig. Niet alleen wat betreft het adopteren van galgo’s. Er bestaat grote waardering voor de Nederlandse organisaties die de adopties in Nederland regelen. Olga stelt dat ‘zonder hun werk zou niets mogelijk zijn’. Ook hebben ze veel aan de financiële steun van Nederlandse organisaties. Financiële middelen worden ingezet voor dierenartskosten, omdat veel gevonden honden in een slechte staat verkeren of gewond of ziek zijn. Verder hebben ze veel aan individuen en organisaties die allerlei materiaal leveren, zoals voedsel, dekens, medicijnen, bouwmaterialen voor de opvangen, de hulp om die opvangen op te bouwen. Het is essentieel.

      De Spaanse wet
      Volgens de Spaanse wet is er alleen sprake van strafbare dierenmishandeling wanneer het dier fysiek letsel is toegebracht en/of overleden is. Hierdoor ontstaat veel ruimte om dierenleed aan te richten bij dieren en is het lastig om tijdig in te grijpen. Daarnaast worden er weinig aanklachten ingediend: in sommige gemeenten is de helft van de bevolking lid van jagersfamilies. Ook wordt het in de steek laten van galgo’s over het algemeen niet als iets verkeerds gezien.

      Olga stelt dat de sociale druk vanuit andere landen fundamenteel is, opdat Spanje verklaringen of Europese wetten tegen dierenmishandeling in overweging zal nemen. Europese landen kunnen vanuit hun overheden helpen door te lobbyen voor wetten die het niet toelaten dat galgo’s en andere honden als instrumenten worden gebruikt en in de steek gelaten of gedood worden wanneer ze niet meer bruikbaar zijn:

      “Vele jaren zijn verstreken sinds ik mijn eerste galgo redde. Redden is belangrijk, de wetten in Spanje veranderen des te belangrijker.”

       

    • Bestel bij onze Partners waardoor u bijdraagt aan het Galgo Project: klik op de icon!